Gimnazjum nr 41 w Łodzi

Patron

Żeromski Stefan, pseudonimy Maurycy Zych, Józef Katerla. Urodził się 1 listopada 1864 w Strawczynie - pod ówczesnym zaborem rosyjskim (zmarł w Warszawie 20 listopada 1925), prozaik, dramatopisarz, publicysta. Pochodził z rodziny szlacheckiej. Lata szkolne (1876-1887) spędził Żeromski w Kielcach, a studia
w Instytucie Weterynaryjnym w Warszawie, które niestety musiał przerwać
z braku środków do życia. Następnie pracował jako guwerner w dworach szlacheckich, m.in. w Nałęczowie. Chory na gruźlicę, wyjechał w 1892 roku do Szwajcarii, gdzie pełnił funkcję zastępcy bibliotekarza Polskiego Muzeum Narodowego w Rapperswilu.

Po powrocie ze Szwajcarii Stefan Żeromski pracował w Bibliotece Ordynacji Zamoyskich w Warszawie. Zmuszony do opuszczenia zaboru rosyjskiego, przeniósł się do Galicji, a 1909 wyjechał do Paryża. Był inicjatorem projektu Akademii Literatury, współzałożycielem i prezesem (1920) Związku Zawodowego Literatów Polskich, założycielem Straży Piśmiennictwa Polskiego i polskiego PEN-Clubu (1924). Przyczynił się do powstania Towarzystwa Przyjaciół Pomorza (1920), uczestniczył w akcji plebiscytowej na Mazurach. W dowód uznania dla zasług otrzymał mieszkanie w Zamku Królewskim w Warszawie. Podejmując tematykę historyczną, Żeromski nawiązywał do problemów współczesności,
np. w utworach: Powieść o Udałym Walgierzu (Chimera 1905), Sen o szpadzie (1905), Echa leśne (1905), Nagi bruk (1906), Nokturn (1907), Słowo o bandosie (1908), Duma o hetmanie (1908),
a także w tragedii Sułkowski (1910).

Copyright (C) 1999 by Andrzej Sikorski